Kimolia Blog

Μερικά σχόλια από εσάς για την Κιμωλία

Subscribe to Kimolia Blog feed
all the small things
Updated: 2 hours 34 min ago

Μια ποδηλατοβόλτα διαφορετική

Sun, 2017-10-15 23:06

Κιμωλίες μας, η ιστορία που έχουμε να μοιραστούμε αυτή τη φορά, είναι μια ιστορία τρέλας, αυτής της τρέλας που ενδόμυχα, λίγο (ή και πολύ) αρκετοί από εμάς μπορεί να ζηλεύουμε… Πρόκειται για την ιστορία του Αλέξανδρου (Ζήλου), του Κωνσταντίνου (Ζήλου) και του Γιώργου (Πάλλη), που αποφάσισαν να βγουν για μια ποδηλατοβόλτα κομματάκι μεγαλύτερη από ότι συνηθίζεται…! 

Η αρχή δεν γίνεται τώρα, έγινε με την ιδέα του Αλέξανδρου να κάνει μια ακόμα πιο μεγάλη πορεία πριν από 1,5 χρόνο περίπου, πηγαίνοντας με το ποδήλατο του από το Cairo στο Cape Town! Ναι, καλά ακόυσατε…! Αυτή τη φορά λοιπόν, με παρέα και όχι μόνος, θα καλύψει περίπου 1.500 χιλιόμετρα, κάνοντας έναν γύρο της Ελλάδας, τόσο με το ποδήλατο όσο και με άλλα μέσα, περισσότερο βοηθητικά, για την περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών αλλά και για να ολοκληρωθεί το ταξίδι μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. 

Το "γιατί" του ταξιδιού μπορούν να σας το εξηγήσουν και οι ίδιοι αν θελήσετε να επικοινωνήσετε μαζί τους, αφού θα κρατήσουν ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας από την σελίδα τους στο Facebook, για να μπορέσουν να συνδεθούν με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο από τα μέρη τα οποια θα επισκεφθούν. Εμείς θα σας πούμε μόνο ότι το έχουν βάλει σκοπό να αναδείξουν τις ομορφιές της Ελλάδας αλλά και να δώσουν μια γερή ώθηση στον ποδηλατικό τουρισμό (ναι, είναι κάτι υπαρκτό!). 

Σε επιλεγμένα μαγαζιά θα εκθέσουν και υλικό από το ταξίδι του Αλέξανδρου στην Αφρική και θα είναι εκεί για να συζητήσετε μαζί τους για την εμπειρία αυτή. Τα υπόλοιπα όπως είπαμε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αν το φέρει ο δρόμος τους, ίσως κι από κοντά!

Όλοι εμείς στην Κιμωλία χαιρόμαστε ιδιαίτερα που γνωρίζουμε ανθρώπους με τόση τρέλα και όρεξη και πείσμα και γράφουμε αυτό το κείμενο για να ζητήσουμε μέσω της κοινοποίησης σας, τη στήριξη όσων ενδιαφέρονται προς τα παιδιά και το project τους. Σας κοινοποιούμε το κείμενο τους αυτούσιο παρακάτω, μαζί με μια "εικόνα" της διαδρομής τους, καθώς και τους σταθμούς του ταξιδιού! 

Για την επίτευξη του ταξιδιού αναζητούμε συνεργάτες που θα μας βοηθήσουν να κάνουμε μια πεταλιά παραπάνω. Είτε με οικονομική ενίσχυση με αντάλλαγμα την προβολή και διαφήμιση σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε με την προσφορά φιλοξενίας σε κάποιον χώρο που θα ήταν εφικτό, να προβληθεί η παρουσίαση ή και η δυνατότητα διανυκτέρευσης μας σε κάποιο χώρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας!

Email: passengerinlife@gmail.com
Facebook: Cairo2CapeTown 
Facebook: Alexandros Zilos, Konstantinos Zilos, Giorgos Pallis
Website: www.passengerinlife.com

Όσοι θα θέλατε να συνεισφέρετε στο εγχείρημα μας μπορείτε στον παρακάτω λογαριασμό:
PIREAUS BANK
IBAN: GR37 0171 7590 0067 5911 6196 041
Ζήλος Αλέξανδρος
Reason: Cairo2Capetown 

 

Categories: Kimolia blog

Ένας φτωχός και μόνος καουμπόι πιο πλούσιος και οικουμενικός από πολλούς…

Fri, 2017-02-10 17:26

 

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά αυτές τις μέρες για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη… Τόσα πολλά που αν τα διαβάσει κανείς, θυμάται πράγματα που τα είχε ξεχάσει, ή ανακαλύπτει πτυχές της προσωπικότητας του που ίσως να μην τις είχε αντιληφθεί ποτέ. Αυτό που είναι διάχυτο περισσότερο από όλα είναι η σχεδόν καθολική εκτίμηση και αποδοχή όλων προς το πρόσωπο ενός ανθρώπου που ήταν τόσα πολλά. Η Κιμωλία είχε κι αυτή την σχέση της, τη σύνδεση της με τον Λουκιανό. Αρκετά χρόνια πριν η Κιμωλία υπάρξει σαν καφέ, όταν υπήρχε ίσως μόνο σαν σκέψη, η μαμά Κατερίνα δούλευε στο πατάρι του Λουκιανού, στο θέατρο Μεταξουργείο. Εκείνος ο χώρος ήταν τόσο απόλυτα δικός του, ποτισμένος με την δημιουργικότητα του και με τα τραγούδια του. 

Ήταν κάπου στο 2006 που πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά εκεί. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τον Λουκιανό και την Άννα, τους ήξερα σαν μακρινούς συγγενείς και τίποτα παραπάνω. Τους είχα συναντήσει σε κάποιες οικογενειακές συναθροίσεις, αλλά τίποτα περισσότερο. Και τελικά, ακόμα κι αν με κάποιο εξ'αγχιστείας τρόπο ο Λουκιανός ήταν θείος μου, νομίζω πως η συγγένεια που είχε με όλους όσοι άκουσαν τα τραγούδια του (και τα κατανόησαν), ήταν στενότερη και ισχυρότερη από αυτό. Θυμάμαι ακόμα να μένω με το στόμα ανοιχτό την πρώτη φορά που πέρασα την πόρτα του θεάτρου και ανέβηκα τα σκαλιά για το πατάρι, νιώθοντας μέσα μου κάποια περίεργη συνομωσία, σαν να μπαίνω σε κάποιο κρυφό μπαρ στη Νέα Ορλεάνη, σα να μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο. 

Ανέβηκα τα σκαλιά και κοίταξα το χώρο με τη μικρή σκηνή στη μια του άκρη και τα τραπέζια με το μεγάλο μπαρ στο βάθος. Την μεγάλη "τρύπα" που έβλεπε αφ'υψηλού το θέατρο της Άννας και εκείνη την ωραία καβάτζα κολλητά στον τοίχο, όπου είχες την καλύτερη θέα όλου του χώρου. Εκεί που κατέληξα να αράζω κάθε φορά που πήγαινα να δω το πρόγραμμα του. Τα τραγούδια, αρκετά, τα ήξερα έτσι κι αλλιώς από πριν. Μα δεν τα ήξερα όλα. Ο χώρος γέμισε με φωνές, ασφυκτικά σχεδόν. Με ανθρώπους όλων των ηλικιών, και προς έκπληξη μου τότε, ανθρώπους και στην ηλικία μου. Ο Λουκιανός, είχε φανατικούς θαυμαστές. Τόσο μεγαλύτερους σε ηλικία όσο και παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν έβγαζε τα γνωστότερα των τραγουδιών του. Διάολε, παιδιά που γεννήθηκαν ακόμα και 10-15 χρόνια μετά από εκείνους τους δίσκους. 

Όταν έμπαινε στο χώρο, ο κόσμος ησύχαζε για ένα σύντομο δευτερόλεπτο και μετά ξεσπούσε σε χειροκροτήματα. Και εκείνος, ανέβαινε στη σκηνή σα να μη συνέβαινε τίποτα, σήκωνε το χέρι για να ευχαριστήσει και καθόταν στο πιάνο για να ξεκινήσει να παίζει. Οι νότες χτυπούσαν στους τοίχους και αναπηδούσαν σε όλο τον χώρο και τα τραγούδια έμπαιναν σε σειρά. Κι ενώ νόμιζα ότι τα ήξερα όλα, πάντα υπήρχε ένα ή και περισσότερα που μου είχαν διαφύγει και έπιανα τον εαυτό μου να λέει "ναι ρε συ, κι αυτό του Λουκιανού είναι". 

"Μια μέρα μιας Μαίρης", "Θα κάτσω σπίτι", "Το πάρτι", "Που βαδίζουμε κύριοι" (ακόμα απορώ πως θυμόταν απέξω τα λόγια κάθε φορά), "Νύχτα Καταστροφής", "Ένα γουρούνι λιγότερο", "Αχ Ρίτα", "Κολλήγα γιός", "Ύμνος των μαύρων σκυλιών", "Τα θερινά σινεμά", "Ο μικρός ήρωας", "Ο Βόμπιρας κι ο Μόμπιρας" και άλλα τόσα… Μουσικές οικείες και στίχοι απλοί μα και ιδιαίτερα πολύπλοκοι ταυτόχρονα. Βρέθηκα πολλά βράδια σε εκείνο το πατάρι περιμένοντας τη μαμά Κατερίνα να σχολάσει και κάθε φορά ανακάλυπτα κάτι νέο. Έναν στίχο που δεν είχα προσέξει ή ένα μέρος της μουσικής που δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε. Και κάθε φορά που η μουσική σταματούσε και κατέβαινα τα σκαλιά, κάπου εκεί στη μέση τους, πριν φτάσω στο ισόγειο, ένιωθα σα να περνάω από μια άλλη διάσταση πάλι πίσω στην διάσταση όλων των υπολοίπων. 

Ήδη από το 2003 περίπου, είχα αρχίσει να παιδεύω και να παιδεύομαι με κάτι στιχάκια. Και ήταν τότε, το 2006 που ζήτησα από τον Λουκιανό να μιλήσουμε για να ζητήσω την άποψη του για όσα έγραφα. Πρώτη φορά οι δύο μας, πρώτη φορά για τόσο χρόνο και για ένα θέμα τόσο διαφορετικό. Θυμάμαι να μπαίνω στο θέατρο και να βρίσκω ένα τραπέζι δίπλα στο εστιατόριο της Άννας, περιμένοντας τον να κατέβει. Εκεί απέναντι από το μικρό του ομοίωμα που με κοιτούσε επίμονα μέχρι να έρθει εκείνος. Με μερικά στιχάκια τυπωμένα στον υπολογιστή (που τόσο αταίριαστα έμοιαζαν στην περίσταση, μα δεν προλάβαινα να τα αντιγράψω με το χέρι) και ένα τετράδιο για σημειώσεις, για να μην ξεχάσω ούτε λέξη. 

Κατέβηκε από το σπίτι, με ένα τζιν και ένα μπουφάν και ήρθε προς το μέρος μου. Η κουβέντα που ακολούθησε είναι δική μου και δική του και δεν είναι για κοινοποίηση. Ο χρόνος κύλησε σα νερό και κάθε ώρα συμπυκνώθηκε στο δεκάλεπτο. Κουβέντες για τον Γκάτσο, για το πως πρέπει να γράφει κανείς, κάπως όπως στο τραγούδι του "Προς νέο συνθέτη". Με έναν τόνο σταθερό, ήρεμο και πράο, χωρίς εκρήξεις ή φαμφάρες. Με μια απλότητα που δυστυχώς δε την έχουν στις μέρες μας άνθρωποι που δεν έχουν κάνει ούτε το ένα χιλιοστό από όσα κατάφερε εκείνος. Στο τετράδιο δεν έγραψα ποτέ. Δε μπορούσα γιατί με κοιτούσε μέσα στα μάτια με πραγματικό ενδιαφέρον. Δε γινόταν να χάσω δευτερόλεπτο αυτής της επαφής. Το μόνο που σημείωσα ήταν να αγοράσω τα άπαντα του Γκάτσου για να τα μελετήσω, όπως και έκανα. Ο Λουκιανός είχε μια ικανότητα να σου μιλάει και να σε κάνει να αισθάνεσαι πως αυτό που συζητάτε εκείνη τη στιγμή ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και πως δεν υπήρχε κανένας άλλος εκείνη τη στιγμή που να έχει περισσότερη σημασία από εσάς τους δύο συνομιλητές. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ κάθε φορά που μιλούσαμε, είτε για ένα λεπτό είτε για μια ώρα. 

Διαβάζοντας τον Γκάτσο, κόλλησα ακόμα περισσότερο στο πατάρι για το επόμενο διαστημα. Και όταν μετά από λίγους μήνες μπήκα φαντάρος, πήρα μαζί και τα Φανταρίστικα του Λουκιανού. Στο μεσοδιάστημα, χάθηκα. Τον είδα στο Μέγαρο Μουσικής, τον είδα και σε ένα Ηρώδειο αν θυμάμαι καλά, αλλά ποτέ ξανά στο πατάρι. Τουλάχιστον τον άκουγα συνεχώς. Τελευταία, όταν έμαθα για τις περιπέτειες με την υγεία του, άρχισα να συνειδητοποιώ την πιθανότητα τα πράγματα να μην πάνε καλά. Και τελικά έτσι έγινε. Τώρα, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του για κάπου αλλού, εύχομαι να μπορούσα να κάτσω για άλλη μια φορά στην καβάτζα στο πατάρι, να τον ακούσω να παίζει ένα κομμάτι. Έστω ένα. Κι αν μπορούσα να διαλέξω, θα ήταν η Χαμηλή Πτήση

Τούτο το κείμενο δεν είναι κάποιος επίλογος. Κι αν είναι στενάχωρο ίσως, είναι γιατί η αξία που έχουμε συνδέσει όλοι μας με τον Λουκιανό είναι τόσο μεγάλη που η φυσική της απώλεια προκαλεί θλίψη. Μα αν κοιτάξουμε μέσα μας, έχουμε όλοι πάρα πολλά από τα οποία μπορούμε να τον θυμόμαστε για πάντα. Αυτό το κείμενο δεν είναι επικήδειος, αφού τον επικήδειο του τον είχε γράψει ήδη εκείνος, αρκετά χρόνια πριν, και είχε δώσει σαφές οδηγίες. 

Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό (ξένο)
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.

Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν.

Αν μπορώ να φτάσω εκεί που είσαι, έστω και με τη σκέψη μου, να ξέρεις ότι γράφω ακόμα κι ακόμα μελετάω τον Γκάτσο. "Και για ότι γίνει, θα φταις (κι) εσύ"

ΝΠ

Categories: Kimolia blog

Στολίζοντας την Κιμωλία με τη Thirea!

Wed, 2016-12-14 13:58

Ήρθε και φέτος αυτή η στιγμή του χρόνου που βγάζουμε λαμπάκια και δέντρα και λοιπά στολίδια από την αποθήκη και δίνουμε ένα χρώμα χριστουγέννων στην Κιμωλία! Φέτος όμως, σε αντίθεση με τις άλλες χρονιές, δε χρειαστήκαμε τα παλιά μας στολίδια (τα οποία πήγαν σε καλό σκοπό). Ο λόγος ήταν μια αναπάντεχη χορηγία, και μάλλον η πρώτη ουσιαστική χορηγία στην ιστορία της Κιμωλίας! Η Thirea, και πιο συγκεκριμένα ο φίλος μας ο Νίκος, αποφάσισε να μας δωρίσει όλα τα απαραίτητα για τον στολισμό της Κιμωλίας! Αφού λοιπόν επισκεφθήκαμε την έκθεση του που είναι Μεσοχώρας 7 στον Άγιο Δημήτριο, διαλέξαμε λαμπάκια και λοιπά στολίδια και το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν, αλλά και live από κοντά! 

Εμείς διαλέξαμε λαμπάκια led για πιο έντονο φωτισμό αλλα και μια πολύ ωραία σειρά τύπου "βροχή" την οποία τη βάλαμε στην πρόσοψη της Κιμωλίας. Φωτογραφία θα τραβήξουμε το βράδυ και μπορείτε να την δείτε στο Instagram της Κιμωλίας! Επίσης, πήραμε μια πολύ ωραία σειρά με λαμπάκια τα οποία είναι λεπτά σαν σύρμα, με ενσωματωμένα led! Τα συγκεκριμένα τα φυλάξαμε για κάποιο project που θα κάνουμε στο επόμενο διάστημα, αλλά φαίνονται απίθανα και τα προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

Στολίσαμε λοιπόν τη μπάρα μας… 

Στολίσαμε το μεσαίο δωμάτιο…

Στολίσαμε και το στολίδι αστέρι που είναι κρυμμένο πάνω από τον καναπέ μας… 

Και αυτά δεν είναι τα μόνα, οπότε έχουμε γεμίσει την Κιμωλία λαμπάκια όπως καταλαβαίνετε!  

   

 

Categories: Kimolia blog

Από την Ολλανδία, σε όλο τον κόσμο! Spotted by Locals!

Tue, 2016-11-01 13:07

Ήταν περίπου τρία χρόνια πριν όταν αναζητώντας τρόπους για να προβάλλω την Κιμωλία στο εξωτερικό, βρήκα το Spotted by Locals. Πρόκειται για μια τουριστική πλατφόρμα που προσφέρει οδηγούς πόλης, γραμμένους και επιμελημένους από τους ίδιους τους κατοίκους των πόλεων αυτών. "Ξεφυλλίζοντας" το site, έπεσα πάνω σε καταστήματα και αξιοθέατα που είχα δει και εγώ σε ταξίδια μου στο εξωτερικό και για τα οποία είχα την ίδια θετική άποψη που περιέγραφαν οι locals (ντόπιοι). Tο Spotted by Locals είναι διαθέσιμο για 67 πόλεις σε όλο τον κόσμο, έχοντας σε κάθε μία από αυτές 4-5 άτομα τα οποία ανακαλύπτουν ιδιαίτερα μέρη και τα προτείνουν μέσα από άρθρα που γράφονται μια φορά αλλά ενημερώνονται τακτικά, ώστε η πληροφορία να είναι επίκαιρη.

Στην προσέγγιση για να μπει και η Κιμωλία στα μέρη που προτείνονται, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Bart van Poll και την Sanne van Poll-Bakker, τους δημιουργούς και κινητήριο δύναμη του Spotted by Locals. Ο Bart και η Sanne, ξεκίνησαν το Spotted by Locals, αφήνοντας επιτυχημένες καριέρες ο καθένας στον τομέα τους και από το 2008 έχουν δει το "παιδί" τους να μεγαλώνει συνεχώς. Δε χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να με πείσουν να μπω κι εγώ στην ομάδα των Athens Spotters, μαζί με τη Σοφία, τον Αντρέα, τη Μαριλένα, τον Δημήτρη και την Αίγλη

Σα χρήστης, δοκίμασα το Spotted by Locals σε ένα ταξίδι αναψυχής στην Πράγα περίπου ένα χρόνο πίσω, και πραγματικά όλα τα μέρη που επισκέφθηκα ήταν ιδιαίτερα, με έντονο το τοπικό στοιχείο και λίγο ή καθόλου τουριστικά. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να μοιραστώ την εμπειρία μου μέσα από το blog μας, αλλά και για έναν ακόμα. Πριν αρκετό καιρό, στη διάρκεια μιας επίσκεψης τους στην Αθήνα, ο Bart και η Sanne με επισκέφθηκαν στην Κιμωλία και μου ανακοίνωσαν ότι θα μετακόμιζαν μόνιμα στην Αθήνα. Ναι, στην Αθήνα! Δύο άνθρωποι που ζούσαν στο Άμστερνταμ, με ότι αυτό συνεπάγεται και με όλες τις παροχές και την ποιότητα ζωής που για κάποιους η Ελλάδα δύσκολα θα καταφέρει να έχει. 

Στην Ελλάδα της κρίσης, του προβλήματος και της ανέχειας. Σε αυτή την Ελλάδα που αν και προσωπικά την λατρεύω, δεν είναι λίγες οι φορες που πολλοί από εμάς την καταδικάζουμε στην καθημερινότητα μας. Και έτσι, εδώ και λίγο καιρό, αφού άφησαν πίσω τους το Άμστερνταμ, είναι πλέον "Athenians" και μιλάνε και αρκετά καλά ελληνικά μάλιστα. Ήταν τις προάλλες που ήπιαμε έναν καφέ που αποφάσισα ότι αυτή η ιστορία θα έπρεπε να ακουστεί όσο το δυνατόν περισσότερο, έστω και μέσα από τη μικρή μας σελίδα. Η ιστορία δύο ανθρώπων που ζουν ταξιδεύοντας και κάνοντας αυτό που αγαπούν. Δύο ανθρώπων που έχοντας δει αμέτρητες πόλεις, ερωτεύτηκαν και επέλεξαν την Αθήνα. Που βοηθούν ανθρώπους να γνωρίσουν καλύτερα τις χώρες στις οποίες ταξιδεύουν, όσο ταυτόχρονα εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα την Ελλάδα μας, την Αθήνα μας μα και την δική τους Αθήνα. Και ίσως να είναι αυτή η ιστορία, μια αφύπνιση για εμάς τους ίδιους για να αγαπήσουμε την πόλη μας λίγο παραπάνω. 

BONUS Info: Το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται (5-6 Νοεμβρίου) περισσότεροι από 100 Spotters (!) από όλο τον κόσμο, θα βρεθούν στην Αθήνα για το καθιερωμένο ετήσιο Spotters Weekend! Δεν είναι καθόλου απίθανο να τους δείτε να τριγυρίζουν στην πόλη για να γνωρίσουν καλύτερα την ίδια την πόλη, την Ελλάδα αλλά και τον πολιτισμό μας. 

Website: www.spottedbylocals.com
Facebook: https://www.facebook.com/spottedbylocals/
Twitter: https://twitter.com/spottedbylocals
Instagram: https://www.instagram.com/spottedbylocals/

 

Categories: Kimolia blog

Stand Up Comedy: Mathioudakis – Theodoropoulos

Tue, 2016-06-21 14:01

Παρακολουθώντας αρκετά χρόνια ξένο stand up comedy, έχω περάσει ατέλειωτες ώρες στο Youtube με τους George Carlin, Louis CK, Jerry Seinfeld, Robin Williams και Ricky Gervais, που απαρτίζουν το δικό μου top-5 ξένων stand up comedians. Γι' αυτό το λόγο, όταν συνειδητοποίησα πριν μερικά χρόνια ότι η Ελλάδα αποκτά αργά και σταθερά τη δική της stand up σκηνή, χάρηκα ιδιαίτερα και άρχισα να παρακολουθώ ότι προλάβαινα και μπορούσα, είτε από κοντά, είτε online. Το δικό μου "βάπτισμα του πυρός", ήταν η παράσταση του Δημήτρη Δημόπουλου, με τίτλο "Αντί Διδακτορικού".

Από τότε, έχω παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις και έχω ξεχωρίσει τους δικούς μου αγαπημένους Έλληνες stand up comedians, σε ένα top-5 το οποίο μεγαλώνει συνεχώς όσο ανακαλύπτω νέα πρόσωπα. Έχω γελάσει πάρα πολύ με τη δουλειά του Αριστοτέλη Ρήγα αλλά και σε εμφανίσεις του Γιώργου Χατζηπαύλου και πρόσφατα, είδα τον Λάμπρο Φισφή από κοντά, στην παράσταση "Δες το Θετικό", η οποία ήταν τρομερή!  Στην Κιμωλία, είχαμε τη χαρά, πριν μερικά χρόνια να εμφανιστεί σε ένα event που είχαμε φιλοξενήσει, ο Κώστας Μαλλιάτσης, ο οποίος ήταν επίσης πάρα πολύ καλός!

Τις προάλλες, με αφορμή το δεύτερο Avaton International Comedy Festival, βρέθηκα στο Θέατρο Άβατον (Ευπατρίδων 3, Γκάζι), για να παρακολουθήσω την παράσταση των Βύρωνα Θεοδωρόπουλου και Μιχάλη Μαθιουδάκη, με τίτλο "Double Bill"!. Τους είχα δει σε παραστάσεις για τα παιδιά της Unicef στο θέατρο Μιχάλης Κακογιάννης και τους ήξερα ήδη, αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιριά να δω κάποια full παράσταση. Έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση τους, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρόκειται για δύο από τους καλύτερους έλληνες stand up comedians που μπορείτε να παρακολουθήσετε. 

Η παράσταση αποτελούνταν από τρια μέρη. Στο πρώτο έπαιξε ο Μιχάλης Μαθιουδάκης και στο δεύτερο πήρε ένα μεγάλο κομμάτι χρόνου ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος πριν έρθει πάλι στη σκηνή ο Μιχάλης για να κλείσει και την παράσταση. Πριν οτιδήποτε άλλο, να πω ότι ΔΕΝ πρόκειται για ένα stand up comedy show στο οποίο σκοπός του κωμικού είναι να ξεφτιλίσει το κοινό για να βγάλει γέλιο. Αυτό δεν έγινε σε κανένα σημείο της παράστασης. Και αν αυτός είναι ο λόγος που δεν πηγαίνετε σε αντίστοιχες παραστάσεις, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε ξανά, αφού κανείς από τους προαναφερθέντες δεν βασίζει το κείμενο του σε τέτοιες τακτικές. Οπότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να αποφεύγετε το stand up comedy. 

Michael Mathioudakis

 

Τα κείμενα και των δύο ήταν πανέξυπνα και πολύ καλοδουλεμένα. Οι στάσεις του "ταξιδιού" των δύο κωμικών, μας πήγαν πίσω στα παιδικά μας χρόνια αλλά και στην εφηβεία μας. Μίλησαν για μαρμελάδες τίγκα στα συντηρητικά, για οικογενειακές ιστορίες, για πράγματα που μας εκνευρίζουν στην καθημερινότητα μας αλλά και για το διαχρονικό σύνθετο-χρονοντούλαπο της μαμάς. Μας έκαναν να γελάσουμε με αναφορές στην τέχνη του barista και στην λάγνη γοητεία του καναπέ και μίλησαν για τη στάση των αντρών απέναντι στη γενική καθαριότητα του σπιτιού. Ένα μωσαϊκό κειμένων και αντιλήψεων για πράγματα και καταστάσεις, φαινομενικά ασύνδετο και τυχαίο, μα τελικά πολύ καλά δουλεμένο και "εσκεμμένο", με αρκετό χώρο για αυτοσχεδιασμό και ανατροπές. 

Byron Theodoropoulos

Το πιο σημαντικό που αποκομίζει κανείς από τέτοιες παραστάσεις, είναι ότι οι κωμικοί αυτού του είδους, έχουν μια ικανότητα να μιλούν για πράγματα κοινά σε όλους, με έναν τρόπο τόσο ευθύ και με μια ιδιαίτερα μοναδική κωμική ματιά. Μιλάνε για πράγματα που όλοι μας βλέπουμε και αγγίζουμε κάθε μέρα, μα πότε δε καταφέρνουμε να βάλουμε αυτό το πρίσμα πάνω τους. Αυτό το κωμικό πρίσμα που ανακαλύπτει τρόπους να διακωμωδεί αλλά κυρίως να ψυχαναλύει. Ιδιαίτερα όσοι είμασταν από τριάντα και πάνω, καταφέραμε να συνδέσουμε τα γέλια μας για κοινές αναμνήσεις και εμπειρίες, πάμπολες φορές. Και άλλες στιγμές, ακόμα και όσοι ήταν γύρω στα είκοσι, μπήκαν και εκείνοι στο κόλπο, συμμετέχοντας σε ένα γέλιο που κράτησε για περίπου δύο ώρες. Και τελικά, ίσως η πρόκληση και το μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από το Stand Up Comedy, είναι ότι πρέπει να γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι κωμικοί με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Κυρίως για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε καλύτερα αλλά και για να περνάμε καλά. Όπως και να έχει, είτε το καταφέρνετε είτε όχι, μπορείτε πολύ απλά να το δείτε να συμβαίνει, σε κάποια από τις επόμενες παραστάσεις του Βύρωνα και του Μιχάλη.  

Νίκος Παλαβιτσίνης

 

 

Categories: Kimolia blog

Niceland: Η Τέχνη του Ταξιδιού

Thu, 2016-06-09 17:06

Η λέξη "ταξίδι" περιλαμβάνει για τους περισσότερους από εμάς, μόνο θετικές σκέψεις. Η ευκαιρία για απόδραση, για αλλαγή παραστάσεων και για ξεκούραση. Η επαφή με νέες εμπειρίες, άλλους ανθρώπους και κουλτούρες του κάθε τόπου που μας βγάζουν τόσο απόλυτα μα και μαγικά από την δική μας καθημερινότητα. Κανένα ταξίδι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο και κανένα ταξίδι δεν είναι μικρό ή ασήμαντο. Ανεξαρτήτως απόστασης ή του χρόνου, κάθε ταξίδι έχει κάτι να μας δώσει. 

Για όλους τους παραπάνω λόγους, όταν κανείς ψάχνει να οργανώσει κάτι τόσο ιδιαίτερο και πολύτιμο όπως ένα ταξίδι, αναζητά ανθρώπους που θα αντιμετωπίσουν το δικό του ταξίδι σαν να ήταν δικό τους. Με το ίδιο μεράκι και τον ίδιο ενθουσιασμό. Αυτό είναι που κάνει το Niceland να ξεχωρίζει από τα ταξιδιωτικά πρακτορεία του μαζικού και απρόσωπου τουρισμού. Το Niceland βρίσκεται στη γειτονιά μας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να το γνωρίσουμε από κοντά. Η ομάδα του αποτελείται από ένα σύνολο ταλαντούχων συνεργατών που είναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους μα η δική μας διεπαφή με αυτό ήταν η Μαριλένα, φίλη της Κιμωλίας που μας μαγεύει με τις προτάσεις της για ταξίδια κάθε φορά που μας επισκέπτεται για έναν γρήγορο καφέ. 

To Niceland πήρε το όνομα του για δύο λόγους. Πρώτον, μέσα του κρύβει την Ισλανδία (Ν-iceland), μέρος αγαπημένο για όλη την ομάδα. Ο δεύτερος λόγος είναι το κίνητρο της Μαριλένας να φτιάξει μια ομάδα ανθρώπων, μια κοινότητα, που αγαπά τα ταξίδια και που εμπιστεύονται την ομάδα του Niceland για ότι χρειάζονται σχετικά με αυτά. Τόσο απλά. 

Το Niceland απομακρύνεται από τις "one-size-fits-all" προσεγγίσεις. Δε λειτουργεί με τη λογική του μαζικού τουρισμού και αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα του κάθε ταξιδίου. Προτιμά την ανθρώπινη επαφή και επιδιώκει να γνωρίζει τους ανθρώπους και να κατανοεί σε βάθος τις ανάγκες και τις επιθυμίες που έχουν από ένα συγκεκριμένο ταξίδι. Στην εποχή που η ποσότητα βρίσκεται στο προσκήνιο, το Niceland εξακολουθεί να στηρίζει την ποιότητα. 

Κι επειδή το Niceland στηρίζει την προσωπική επαφή με τους "φίλους" του, προσέγγιση στην οποία μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους, είπαμε να ρωτήσουμε 3-4 πράγματα τη Μαριλένα, έτσι για να την γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα πριν αναζητήσετε τις υπηρεσίες που προσφέρει μέσα από το Niceland. 

Σε ποιο μέρος του κόσμου θες να πας και δε τα έχεις καταφέρει ακόμα;

Στη Δυτικη ακτη των Ηνωμένων πολιτειών! Ξεκινώντας από το βροχερο, grunge Σηατλ μέχρι τα ηλιολουστα, μα και ιδιαιτερως επικινδυνα συνορα με το Μεξικο!

Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι που έχεις κάνει μέχρι σήμερα και γιατί; 

Ε, η Ισλανδία φυσικά ! Και οι 2 φορές που την επισκεφτηκα, η ομορφια της ξεπερασε τις επιθυμίες και τις προσδοκίες μου. Οι Ισλανδοι,όσο παραδοξο κ να ακουγεται, ειναι πολυ κοντά σε εμας.. Χρεωκοπησαν κ' αυτοι,οποτε όταν λες οτι εισαι απο Ελλαδα αμεσως υπαρχει ενα πνευμα.. αλληλεγγύης! Το Ρεκιαβικ ειναι κουκλιστικο, απολαμβανεις τις βόλτες στα δισκαδικα του, τις αστακοσουπες στα ψαρομαγαζα του λιμανιου του, τις μουσικες στο φουτουριστικο Harpa.. Kαι εαν σταθεις τυχερός, κ' βγεις στην εξοχή της Ισλανδίας.. Απλα θα μείνεις αποσβωλομένος απολαμβάνωντας τη μυστηριακη ησυχία που ερχεται απο τους παγετωνες, καθώς και τα πελωρια κυματα του Β.Ατλαντικου στην παραλια του Vik.

Αν κάποιος είχε μια μέρα να περάσει στην Αθήνα, τι θα τον έστελνες να δει (εκτός από την Κιμωλία φυσικά)

Xμμ.. Θα τον ξεκινουσα απο τον πρωινό του καφε στην Κιμωλία, ώστε μετα να βολταρει στην Πλακα και να χαθει στα στενακια στα Αναφιώτικα . Φυσικα, το αυτονοητο μια βόλτα στο Μουσειο και στην Ακροπολη.. Για μεσημεριανό σε κάποιο απο τα ταβερνεία στα Πετράλωνα, κατα προτιμηση στου Οικονομου για να δοκιμάσουν το υπεροχο κατσικακι του.. Για το απογευματινο τους αλκοολ ενα wine tasting με ελληνικα κρασια στο υπεροχο wine bar της αδελφης μου, στο Divino Wine Case.. Kαι για κλεισιμο, θα κραταγα μια βόλτα στην ακτογραμμη της Αθηνας.. Ξεκινώντας από το Φαληρο και μέχρι την καντινα στα λιμανακια της Βουλιαγμενης (Χωρανε όλα αυτα σε μια μέρα, μέσα?!) 

Έχει αλλάξει ο τουρισμός από τη μεριά των τουριστών τα τελευταία χρόνια; Είναι περισσότερο ενημερωμένοι, πιο ψαγμένοι; Επηρεάζουν τα social media; Βλέπεις κάποιες διαφορές, ή όχι και τόσο;

Μαριλένα: Σιγουρα επηρεαζουν τα social media, οποτε κινουνται αναλογα με τα εκαστοτε trend.. Βεβαια ο,τι μα ο,τι κ να συμβει, πάντα θα επισκεπτονται με κλειστα ματια τη Σαντορινη! 

———————————–

Να σημειωθεί στα πρακτικά, ότι η Μαριλένα είναι ερωτευμένη και με την Αθήνα εκτός από την Ισλανδία, και το αποδεικνύει συνεχώς και αδιαλείπτως μέσα από τα ωραία στέκια που προτείνει στο Spotted by Locals, μαζί με την αφεντιά μου και μερικούς ακόμα "ένθερμους" Αθηναίους!  

Niceland Travel Agency,

Διεύθυνση: Νίκης 30, 1ος όρoφος 

Τηλέφωνο: 21 0324 2673 

E-mail: marilena@nicelandtravel.com

Categories: Kimolia blog

Μπαρμπεράδικο

Mon, 2016-02-29 16:29

Ήταν πριν 8 χρόνια, 29 Φλεβάρη πάλι, το 2008, όταν γνώρισα το πρόσωπο του σημερινού μας άρθρου. Ήταν η μέρα που η Προεδρική Φρουρά περίμενε τη νέα σειρά υποψήφιων ευζώνων από όλες τις μονάδες της Ελλάδας που θα εκπαιδεύονταν για να γίνουν τσολιάδες. Σαν εκπαιδευτής της νέας σειράς, περίμενα από το πρωί όλους τους νέους υποψήφιους και τους οδηγούσα στο χώρο εκπαίδευσης. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που στάθηκα μπροστά από τον κοντοκουρεμένο Νίκο (καμία σχέση με το τωρινό μαλλί!) και του ζήτησα να αναφερθεί, για να φωνάξει "Υποψήφιος εύζων, Λάππας Νικόλαος". 

Μετά από ένα μήνα εκπαίδευσης, ο Νίκος ανέβηκε στο λόχο και έγινε τσολιάς. Και μάλιστα, μια που ανέβηκε στην ίδια διμοιρία που ήμουν εγώ και πήρε το παλιό μου κρεββάτι, έγινε αυτόματα και "εγγονός" μου. Έτσι λέγαμε στην Προεδρική Φρουρά τους νεότερους κατά δύο σειρές που είχαμε υπό την καθοδήγηση μας. Μετά από λίγο καιρό, ο εγγονός μου ήρθε να δουλέψει στην Κιμωλία και έγινε ο πρώτος σερβιτόρος μας, έστω και για ένα μικρό διάστημα. Από τότε, βρισκόμασταν πάντα από καιρό σε καιρό στο μαγαζί και άκουγα με προσοχή τις νέες περιπέτειες του και τις επαγγελματικές του αναζητήσεις. Από σερβιτόρος, δάσκαλος οδήγησης, μουσικός κατα καιρούς και άλλα τόσα. 

Μέχρι που δύο χρόνια πριν, κάπου μέσα στο 2014, βρήκε την Ιθάκη που έψαχνε και την ονόμασε Μπαρμπεράδικο! Το Μπαρμπεράδικο είναι μια περίεργη ιστορία. Δεν είναι ακόμα ένα μπαρμπέρικο ή κουρείο ή κάτι ανάλογο. Με μια πρώτη ματιά, εγώ θα έλεγα ότι είναι μια λέσχη αντρών, όπου πάντα υπάρχει κάποιος για να πει μια ιστορία και σίγουρα υπάρχει κάποιος για να την ακούσει. Μπαίνοντας στο χώρο, νομίζεις ότι αυτόματα μεταφέρεσαι κάπου στην Αμερική, γύρω στο 1920. Τόσο απόλυτα που νομίζεις πως αν κοιτάξεις έξω από το μαγαζί θα δεις να περνάνε Ford Model T και άνθρωποι ντυμένοι με τα ρούχα της εποχής. 

Το μικρόβιο, όπως αποδείχθηκε, υπήρχε από χρόνια στην οικογένεια. Για την ακρίβεια, από το 1910 περίπου, όταν ο προπάππους του Νίκου διατηρούσε μπαρμπέρικο στην Αμερική. Κι αν το μικρόβιο δεν πέρασε σε κανένα από τα παιδιά του, βρήκε τον τρόπο να φτάσει μια γενιά μετά. Ο προπάππους είναι κι αυτός μαζί με το Νίκο. Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα τον δεις στον τοίχο πίσω από την πολυθρόνα του κουρέα, μαζί με την παρέα του, να κοιτάζει επίμονα σα να επιβλέπει την καλή δουλειά που κάνει το δισέγγονο του. Κοιτώντας το Νίκο, θα μπορέσεις εύκολα να εντοπίσεις ποιος από όλους είναι ο προπάππους στην παρακάτω φωτογραφία. 

Ο χώρος είναι ζεστός και φιλόξενος και δεν υπάρχει στιγμή που να λείπει από το μαγαζί ένα κέρασμα, συνήθως αλκοολούχο, για οποίον θέλει να βγάλει από πάνω του λίγη από την ένταση της ημέρας. Για εμένα, αγαπημένη στιγμή ήταν το κλασικό ξύρισμα με όλα τα κομφόρ και τις ζεστές πετσέτες, κλπ, μαζί με ένα σφηνάκι ρακή, έτσι για την ελληνική πινελιά σε όλη την εμπειρία. Σε μια εποχή που οι ρυθμοί της ζωής είναι ιδιαίτερα γρήγοροι, και κάποιες στιγμές ανυπόφοροι, το Μπαρμπεράδικο αποτελεί μια στάση. Μια επιστροφή σε εποχές πιο απλές, που ακόμα κι αν στην πράξη έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, έχουν ακόμα πολλά να μας μάθουν. Μέσα από το κλίμα της παρέας, της συζήτησης και του οικείου που με τόση φροντίδα και μεράκι καλλιεργεί ο Νίκος. Κι αν τον ρωτήσεις, μπορεί να σου πει και μερικές ιστορίες από την εποχή που ήταν τσολιάς, αν και τότε, δεν υπήρχε ούτε πολύ μαλλί, ούτε μουστάκι!  

Νίκος Παλαβιτσίνης

Μπαρμπεράδικο
Μωρογιάννη 46, Περιστέρι
+30 21 0574 3233
http://barberadiko.gr/

ΔΕΥΤΕΡΑ 10:00-17:00
ΤΡΙΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ:09:00-15:00~17:00-20:30
ΤΕΤΑΡΤΗ-ΣΑΒΒΑΤΟ:09:00-16:00

 

Categories: Kimolia blog

StarWound Band

Tue, 2016-02-02 16:52

Όσοι μας διαβάζετε, γνωρίζετε ήδη ότι μιλάμε για ανθρώπους που γνωρίζουμε καλά, περιγράφοντας τις προσπάθειες τους, εντελώς υποκειμενικά. Υποκειμενικά γιατί νομίζουμε πως τελικά μόνο έτσι μπορεί κανείς να μιλήσει από καρδιάς και να πει αλήθειες. Ελπίζουμε βέβαια, παράλληλα να καταφέρνουμε να είμαστε και αντικειμενικοί με όσα και όσους μοιραζόμαστε, αλλά η αφετηρία μας είναι υποκειμενικότατη – έτσι για να είμαστε ξεκάθαροι. Με τον Πέτρο λοιπόν, είχαμε να βρεθούμε από κοντά πάρα πολλά χρόνια. Από το σχολείο, δεκαπέντε χρόνια πίσω, σε ένα λύκειο του Ταύρου όπου μας χώριζε μια τάξη, ή για την ακρίβεια κάποιοι μήνες, αφού ήμασταν και οι δύο παιδιά του 1983. 

Τα χρόνια πέρασαν, "συνδεθήκαμε" στο Facebook, κι ακόμα κι αν δεν είχαμε βρεθεί από κοντά, παρακολοθούσα πάντα με ενδιαφέρον τα μουσικά του βήματα. Χαιρόμουν ιδιαίτερα, βλέποντας live εμφανίσεις σε μικρά και μεγάλα φεστιβάλ, του εξωτερικού ή του "εσωτερικού", μόνος ή με παρέα και με αρκετά διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις κάθε φορά. Πριν μερικές μέρες, ο Πέτρος πέρασε την πόρτα της Κιμωλίας, σχεδόν τυχαία, και έτσι έμαθα για τους StarWound. Κι αφού τους άκουσα, αποφάσισα με εντελώς υποκειμενικό τρόπο όπως είπα και στην εισαγωγή μου, να μοιραστώ την ιστορία τους. 

Οι StarWound δημιουργήθηκαν το 2012 και αποτελούνται από την Κωνσταντίνα (φωνή), τον Πέτρο (πιάνο), το Φίλιππο (κιθάρα-κλαρινέτο), τον Γιάννη (μπάσο-κιθάρα) και τον Ηλία (ντραμς). Την πλήρη ιστορία τους, με ονόματα και διευθύνσεις και πολλά άλλα, μπορείτε να την δείτε εδώ. Αυτό που αξίζει να τονιστεί από τη δική μας μεριά, είναι ο πραγματικά ιδιαίτερος ήχος τους που απαρτίζεται από ένα ιδιότυπο και ενδιαφέρον μείγμα επιρροών οι οποίες συνδυάζονται σε μια μουσική που ανεξάρτητα από τις μουσικές σας προτιμήσεις, δε μπορεί να σας αφήσει αδιάφορους σε καμία περίπτωση. 

Άκουσα όλο το υλικό που είναι διαθέσιμο στις διάφορες πλατφόρμες, αλλά αυτό που μου "κόλλησε" (stuck with me που λένε και στο χωριό μου) ήταν το Buy Me που αν ακούτε Pepper 96.6, το ξέρετε ήδη! Ένα από τα πράγματα που με έκανε να θέλω να πω την ιστορία του Πέτρου και των StarWound, ήταν ότι πέρα από τη δουλειά που φαίνεται ότι τα παιδιά έχουν κάνει, υπάρχει ένα ήθος, ένας σεβασμός και ένα μέτρο με το οποίο αντιμετωπίζουν τη μουσική τους σε κάθε της έκφανση και έκφραση, πράγμα πολύ σπάνιο στις μέρες μας. Και γι' αυτό το λόγο και μόνο, τους αξίζει κάθε πρόοδος και επιτυχία στο μέλλον. 

Αν σας άρεσε το δείγμα που μοιραστήκαμε μαζί σας, και θέλετε να αγοράσετε το άλμπουμ των StarWound, τότε δεν έχετε παρά να πάτε μέχρι ένα Public ή μέχρι τον Ιανό. Κι αν είστε λίγο πιο online τύπος, τότε μπείτε εδώ και αγοράστε το σε ηλεκτρονική μορφή. Θα κλείσουμε την "προπαγάνδα" μας με μερικά ενδιαφέροντα links… Εις το επανιδείν! 

Website του Συγκροτήματος

Facebook Σελίδα

Teaser του δίσκου

Youtube video – Miles to walk

 

 

Categories: Kimolia blog

«Κιμωλίες»

Wed, 2015-12-23 14:25

Η Κιμωλία ξεκίνησε 4 χρόνια πριν, το Δεκέμβρη του 2011. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν αρκετά καφέ που έδιναν έμφαση σε λέξεις όπως "ζεστό", "σπιτικό", "ιδιαίτερο", "φιλόξενο". Καφέ που κι εμείς οι ίδιοι επισκεπτόμασταν αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον συχνότερα από άλλα. Έτσι, κρατώντας τις λέξεις και βάζοντας τη δική μας πινελιά και φιλοσοφία, το Δεκέμβρη του 2011, φέραμε την Κιμωλία σε αυτή την παρέα των αγαπημένων μας καφέ. Μια ακόμα Κιμωλία για να είμαστε ακριβείς, αφού το όνομα προφανώς και χρησιμοποιείται και σε άλλα καταστήματα, είτε καφέ, είτε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, κλπ. 

Προσθέσαμε έτσι, σε όλες τις προηγούμενες λέξεις, το "πολύχρωμο",  το "οικείο", το "προσωπικό", το "διαχρονικό" και γιατί όχι και την "τρέλα". Τέσσερα χρόνια μετά, διαπιστώνουμε κάπου και που ότι φυτρώνουν "Κιμωλίες" σε όλη την Ελλάδα. Κάποιες με το όνομα και με φανερή την πηγή της έπνευσης και άλλες, αυτόνομες και αυτούσιες, χωρίς φανερή σχέση, αλλά σίγουρα με ομοιότητες στην προσέγγιση αλλά και δικά τους, ξεχωριστά γνωρίσματα. Κι έτσι, ενώ αισθανόμαστε ενωμένοι μαζί τους, αισθανόμαστε και ταυτόχρονα διαφορετικοί.

Η πρώτη Κιμωλία που μάθαμε, ήταν αυτή στο Ρέθυμνο, η οποία ξεκίνησε από ένα οικογενειακό σπίτι το οποίο ήταν αναξιοποίητο και που όταν μας είδαν στο ρεπορτάζ του Mega το 2012, αποφάσισαν να κάνουν και κείνοι μια δική τους Κιμωλία! Η ιστορία έφτασε στα αυτιά μας από το φίλο μας τον Αλέξανδρο που την επισκέφθηκε και ο ιδιοκτήτης δεν δίστασε να αναγνωρίσει την έμπνευση της Κρητικής Κιμωλίας από την Πλακιώτικη, προς μεγάλη μας χαρά! 

Η επόμενη στην οποία σκοντάψαμε, αλλά δε τη βρήκαμε ανοικτή για να μάθουμε περισσότερα, ήταν μια Κιμωλία στο Βόλο, η οποία άνοιξε το 2013 και πρόκειται για ένα μικρό και συμπαθέστατο καφέ που είναι αρκετά κεντρικό στο Βόλο, οπότε αν περνάτε από κει για κανένα Πήλιο, βάλτε την Κιμωλία στο δρόμο σας για καφεδάκι και κανένα σνακ! Δε ξέρουμε αν "φταίξαμε" για την ονομασία, πάντως κάθε φορά που περνάμε, αισθανόμαστε λίγο σαν στο σπίτι μας… 

Για το τέλος κρατήσαμε μια περίπτωση ενός μαγαζιού που μας έκανε την τιμή να μας στείλει τις ευχές του φέτος τα Χριστούγεννα, και που δεν είναι "Κιμωλία" μα είναι "Το δικό μας Βαλς" και τα λόγια στην κάρτα του, μας έκαναν να θέλουμε να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο για να το επισκεφθούμε. Το δικό μας Βάλς, δεν προέρχεται με κάποιο τρόπο από την Κιμωλία, μα η κάρτα έφτασε σε εμάς καθώς ο Πάνος και η Γεωργία μας παρακολουθούν online. Και αν και δεν είχαν την ευκαιρία να έρθουν, πήραν το χρόνο να μας γράψουν για τα χρόνια πολλά. Και έτσι, διαβάζοντας το όμορφο κείμενο στην κάρτα τους, αποφασίσαμε ότι "μοιάζουμε" και έτσι το θεωρούμε από μόνοι μας μακρινό συγγενή της Κιμωλίας!

Κατά καιρούς, έχουμε μιλήσει με αρκετό κόσμο που θέλει να κάνει "κάτι σαν την Κιμωλία", και έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε τη δική μας προσέγγιση, πολύ ανοιχτά και με κάθε διάθεση να βοηθήσουμε. Και γι' αυτό το λόγο, πάντα έχουμε ένα μάτι ανοιχτό για να εντοπίζουμε τις νέες "Κιμωλίες" και με πολλή χαρά τις μοιραζόμαστε με όλους σας. Αναμένουμε εντυπώσεις αν επισκεφθείτε κάποιο από τα παραπάνω μαγαζιά και σας ενθαρρύνουμε να το κάνετε το συντομότερο δυνατό!

Και για να είμαστε ξεκάθαροι (στην εποχή που είναι απαραίτητο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας) τα παραπάνω, δεν αποτελούν καμία μομφή "αντιγραφής" της Κιμωλίας, καθώς εκτός των άλλων, αναγνωρίζουμε τις επιρροές άλλων σε εμάς όπως και τις δικές μας σε άλλους, καλοπροαίρετα και με γνώμονα την εξέλιξη αυτού που κάνουμε. Όλοι επηρεαζόμαστε από κάπου, όπως και η Κιμωλία αποτελεί μια συνισταμένη επιρροών. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε, είναι ότι μας αρέσει πολύ που πληθαίνουν τα καφέ που έχουν τις ίδιες λέξεις και έννοιες μέσα τους, σαν αυτές που προσπαθεί και η Κιμωλία να αντιπροσωπεύσει, και ελπίζουμε να κινηθούν κι άλλοι, πολλοί, προς το "προσωπικό", το "ιδιαίτερο" και το "χειροποίητο" και όχι προς το "μαζικό", το "άχρωμο", το "άνευρο" και το "mainstream".  

Categories: Kimolia blog

Κακοήθεια χωρίς όριο

Mon, 2015-11-23 12:46

Καλησπέρα Κιμωλίες, 

Υπέπεσε στην προσοχή μας, η δημιουργία ενός προφίλ στο Facebook, που δεν προέρχεται από την Κιμωλία και όμως επιμένει να βάζει τις φωτογραφίες του μαγαζιού και να αυτοαποκαλείται "Kimolia Caffe" (https://www.facebook.com/kimolia.caffe)

Σα να μην έφτανε αυτό, ο εν λόγω κύριος/κυρία, δημοσιεύει υβριστικά σχόλια σε αναρτήσεις χρηστών και κάνει αιτήματα φιλίας σαν Κιμωλία. Λυπόμαστε ιδιαίτερα για την κατάσταση αυτή και θέλουμε να ζητήσουμε τη βοήθεια σας για αυτή την πλαστοπροσωπία. Πως; Δείτε τι πρέπει να κάνετε για να τον καταγγείλετε: 

1. Μπείτε στο προφίλ του στο https://www.facebook.com/kimolia.caffe και κάνοντας κλικ στις τρεις τελείες στα δεξιά, επιλέξτε "Report"

2. Στο αναδυόμενο παράθυρο, επιλέξτε "Report this account"

3. Στο επόμενο παράθυρο επιλέξτε "This is a fake account"

4. Και στο τελευταίο παράθυρο επιλέξτε "It was created to bully or harass me

Στην επόμενη οθόνη που εμφανίζεται (δε την έχουμε εδώ) μπορείτε να διαλέξετε να τον μπλοκάρετε κιόλας για να μη μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας. 

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την βοήθεια και την αλληλεγγύη σας!

Η Κιμωλία σας 

Categories: Kimolia blog

T-shirt Art: The Art Village

Mon, 2015-10-19 16:23

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε κάποια αγαπημένα μπλουζάκια, t-shirts, που φοριούνται χειμώνα και καλοκαίρι, μόνα τους ή κάτω από πουλόβερ και μπλούζες. Κάποια μπλουζάκια με στάμπες ή σκέτα, που πάντα έχουν κάποιο κρυφό και ιδιαίτερο νόημα. Και πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί και σεις, να κάνετε ένα αντίστοιχο δώρο σε κάποιον δικό σας άνθρωπο; Αυτό σκέφτηκαν και τα παιδιά του "The Art Village", και έψαξαν στο διαδίκτυο για να αγοράσουν ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο t-shirt.

Με δυσκολία βρήκαν κάποια,τα οποία όμως ήταν αρκετά ακριβά. Η επόμενη σκέψη που έκαναν ήταν ότι μπορούσαν να δοκιμάσουν να φτιάξουν μόνοι τους το δικό τους t-shirt. Έτσι ξεκίνησαν το "The Art Village"! Το The Art Village είναι ένας χώρος δημιουργίας, χαλάρωσης και αλληλεπίδρασης με τη φύση. Τα παιδιά σχεδιάζουν και ζωγραφίζουν ενδύματα, με οικολογικά χρώματα, ειδικά για υφάσματα που κράτανε την λάμψη και την ζωντάνια τους για αρκετά χρόνια.

Στόχος των παιδιών είναι να ξεφύγουν από την έννοια της τυποποίησης και της μαζικότητας, όπως η ίδια η εποχή μας το επιβάλλει. Και το καταφέρνουν πολύ όμορφα, φτιάχνοντας ρούχα όμορφα και μοναδικά τα οποία προορίζονται για μοναδικούς ανθρώπους! Στη συνέχεια, μπορείτε να δείτε μερικά δείγματα της δουλειάς τους. Μπορείτε να τους βρείτε και στη σελίδα τους στο Facebook! Μη διστάσετε να τους ζητήσετε να σας φτιάξουν ένα ιδιαίτερο μπλουζάκι με όποιο σχέδιο σας αρέσει. Όπως θα δείτε και στη σελίδα τους, δε χαλάνε χατίρι σε κανέναν!

Categories: Kimolia blog

Αφηγήσεις της Λίμνης

Wed, 2015-10-14 15:05

Η νέα μας ιστορία έρχεται από τη φίλη μας τη Δώρα (Τάτση) και έχει να κάνει με… παραμύθια! Πρόκειται για την αφηγηματική κοινότητα "Αφηγήσεις της Λίμνης" που ταξιδεύει κι επικοινωνεί με ιστορίες, μύθους, παραμύθια, λέξεις και εικόνες! Διοργανώνει παραστάσεις αφήγησης για μικρούς και μεγάλους, εργαστήρια αφήγησης για παιδιά καθώς και σεμινάρια και εργαστήρια αφήγησης για ενηλίκους. 

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται… "παραμύθια", ή υπόθεση μόνο των μικρών παιδιών, θα σας πούμε με πολλή αγάπη ότι κάνετε λάθος. Η δύναμη μιας ιστορίας ή ενός παραμυθιού καθώς και της αφήγησης που λειτουργεί ως όχημα, είναι απαράμιλλη. Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης όλων μας, είναι πάρα πολλοί. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα δεκτικός στις ιστορίες, αφού όταν αυτές ειπωθούν σωστά μπορούν να εντείνουν τις διεργασίες του και να διευκολύνουν την μνήμη σε αντίθεση με μια απλή παράθεση γεγονότων. Αλήθεια, πόσες φορές δε σας επηρέασε τόσο πολύ μια ιστορία που ακούσατε, με αποτέλεσμα να αλλάξετε στάση ή συμπεριφορά σε κάποιο πολύ βασικό κομμάτι της ζωής σας;

Άλλα μυστικά για τις ιστορίες δε θα σας πούμε. Θα κλείσουμε με ένα κείμενο της Δώρας για ένα πρόσφατο εργαστήρι που έκανε για παιδιά. Έτσι, θα μπορέσετε να δείτε και μέσα από τα δικά της λόγια τις "Αφηγήσεις της Λίμνης". 

Η ομάδα μας ξεκίνησε το ταξίδι της το Σάββατο που μας πέρασε. Η ομάδα των παιδιών γνωρίστηκε μέσα από ένα παιχνίδι με τα ονόματα. Στη συνέχεια μιλήσαμε για την Αφήγηση, τις ιστορίες και τα παραμύθια, για τις συναντήσεις που θα έχουμε και τις δυνατότητες να διαλέξουμε να κάνουμε ή τη δική μας παράσταση αφήγησης ή το δικό μας παραμύθι. Στην πρώτη μας συνάντηση "παραμυθοταξιδέψαμε" με τα αντίθετα Τυχερός-Άτυχος. Τα παιδιά άκουσαν λαϊκά παραμύθια με το θέμα της τύχης και της ατυχίας, μίλησαν για το τι πιστεύουν τα ίδια πως είναι τύχη κι ατυχία και παίξαμε επιτραπέζια αφηγηματικά παιχνίδια και παιχνίδια τύχης!!!! Κάναμε βιωματικές αφηγηματικές ασκήσεις και κάποια από τα παιδιά αφηγήθηκαν ιστορίες που ήξεραν, είχαν διαβάσει ή ακούσει. Μέχρι το τέλος οι ιστορίες μας είχαν πει πως αυτό που κάποτε θεωρούμε ατυχία μπορεί να είναι και τύχη, πως κάποτε οι εναλλαγές ανάμεσα στην τύχη και την ατυχία είναι πολύ συχνές και πως μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο αναζητώντας κι αλλάζοντας την τύχη μας και κάνοντας κάποτε γιατί όχι την ατυχία ευκαιρία για κάτι καινούργιο. Στο τέλος αποχαιρετιστήκαμε με ένα παιχνίδι "διάλεξε τι" και είδαμε πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται και πως υποθέτουμε ότι κάτι είναι τύχη επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει να συμπεραίνουμε, ενώ κάπου αλλού μπορεί να κρύβεται κάτι ακόμα πιο σπουδαίο…..που μας περιμένει να το ανακαλύψουμε!!! Και τελικά δώσαμε ραντεβού στα μονοπάτια των παραμυθιών για την επόμενη εβδομάδα!!!!

Αν θα σας ενδιέφερε να δείτε τη Δώρα κοντά μας, στην Κιμωλία, πείτε το μας με ένα σχόλιο κάτω από το άρθρο και εμείς θα φροντίσουμε για τα υπόλοιπα!

Categories: Kimolia blog

Νίκη & Παρή | No pain, just gain

Thu, 2015-10-08 10:03

Όπως είπαμε όταν ξεκινήσαμε, αυτό το blog χρησιμοποιείται για να κάνουμε γνωστές, προσπάθειες και ιστορίες φίλων της Κιμωλίας. Τις περισσότερες φορές, οι ιστορίες έρχονται μετά από παράκληση δική σας, οπότε και καθόμαστε να γράψουμε μερικές γραμμές για προσπάθειες/ιστορίες που μας στέλνετε και μας εκφράζουν. Ωστόσο, αυτή τη φορά το άρθρο είναι εντελώς προσωπικό και ξεκινάει αρκετά χρόνια πριν. 

Η ιστορία ξεκινάει το 1998, σε ένα λύκειο στον Ταύρο. H πρώτη μου ανάμνηση από τη Νίκη είναι να παίζουμε στην ίδια ομάδα ένα μονό παιχνίδι μπάσκετ. Από το παίχνίδι αυτό, θυμάμαι ακόμα τη Νίκη να κερδίζει το παιχνίδι σχεδόν μόνη της, και εμάς τους υπόλοιπους να έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Βρεθήκαμε πάλι πρόσφατα, σε ένα reunion φυσικά, οπότε και έμαθα για όλα τα όμορφα πράγματα που κάνει και αποφάσισα να μοιραστώ την ιστορία της μαζί σας.  

Η Νίκη (Μπιτσώρη) λοιπόν, μαζί με την φίλη της, Παρή (Μωραΐτη), ξεκίνησαν το No Pain, Just Gain. Σκοπός της δουλειάς που κάνουν μέσα στον πολυχώρο τους, είναι να ανακαλύψουνε τα ψυχοκινητικά οφέλη του χορού και της άσκησης μέσα από μια ποικιλία προγραμμάτων και σωστή καθοδήγηση. Πιστεύουν ότι πρέπει να γυμναζόμαστε για την υγεία μας και όχι μόνο για την αισθητική του σώματός μας. Στόχος τους είναι να συνδυάσουν τόσο την θετική επίδραση στην υγεία όσο και την αισθητική βελτίωση, αποκλείοντας ταυτόχρονα πόνους, τραυματισμούς και εξάντληση. Πιστεύουν ότι πρέπει να προσέχουμε το σώμα μας για να μας προσέχει κι αυτό αλλά και ότι η φυσική δραστηριότητα πρέπει να γίνει τρόπος ζωής για όλους μας!

 

 

Γνωρίστε και εσείς το No Pain, Just Gain

WebsiteNo Pain Just Gain
E-mail: info@nopainjustgain.gr
Τηλέφωνο: 215 – 5515118
Διεύθυνση:
Καραθεοδωρή 11, Νέο Ψυχικό,
Τ.Κ 11525 (πλησίον μετρό Κατεχάκη)

Categories: Kimolia blog

Ζωγραφίζοντας: SouGleri

Wed, 2015-10-07 15:53

Η ιστορία που θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας, έρχεται από τη φίλη μας την Αθηνά. Παλιά γειτόνισσα, αυτό τον καιρό κατοικοεδρεύει και δραστηριοποιείται στην Πάτρα, αλλά οι δημιουργίες της απλώνονται πολύ μακρύτερα από τα όρια της Ελλάδας. Η Αθηνά Σουγλέρη δημιουργεί πολύχρωμα στιγματικά σχήματα. Μια σπάνια και ιδιόμορφη τεχνική που αποδίδει ολική και όχι αποσπασματική εικόνα. Κι αν δε καταλάβατε πολλά από την περιγραφή μας, ορίστε τι εννοούμε… 

Έχετε ήδη αρχίσει να σκέφτεστε που μπορεί να ταιριάξουν οι δημιουργίες της Αθηνάς; Η Αθηνά δημιουργεί εφαρμογές ντεκόρ σε ταπετσαρίες, πλακάκια, υφάσματα και ό,τι άλλο μπορεί να την εμπνεύσει, οπότε αν έχετε καμία ιδέα, απλά μιλήστε της! Στο eshop της Αθηνάς, μπορείτε να δείτε ακόμα περισσότερα δείγματα της δουλειάς της. 

Μιλώντας με κάτι φίλους που είναι γνώστες του χώρου, μάθαμε ότι τα μοτίβα της Αθηνάς έχουν πάρει το δρόμο τους για εξωτερικό. Ρωτώντας την ίδια, μάθαμε ότι μιλάει με εταιρίες σε Λονδίνο και Σικάγο, όπου τα art-σχέδια-μοτίβα, θα εφαρμοστούν σε υφάσματα που θα χρησιμοποιηθούν για φορέματα, μπλουζάκια, μαξιλαροθήκες και πολλά άλλα. 

Στοιχεία Επικοινωνίας:
Αθηνά Σουγλέρη,
sugleriart@gmail.com
0030 6932 832 278

Categories: Kimolia blog

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός, Γιάννης Πέτρου

Mon, 2015-09-28 10:53

Η ιστορία αυτής της εβδομάδας έχει όνομα και επώνυμο! Πρόκειται για έναν φίλο της Κιμωλίας, τον Κο Γιάννη Πέτρου, ο οποίος μας μίλησε για τη δουλειά του και σκεφτήκαμε ότι θα έπρεπε να μοιραστούμε μαζί σας κάποια από τα πολύ ενδιαφέροντα που μας είπε. Κυρίως λόγια από εκείνον, μαζί με ένα μικρό αλλά ουσιαστικό βιογραφικό σημείωμα. Αν θέλετε να ακολουθήσετε τις επόμενες εκθέσεις του, μπορείτε να δείτε τη σελίδα του στο Facebook.

Αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Η τέχνη του υποσυνείδητου. Η αυτόματη ζωγραφική. Το ρεύμα, ξεκίνησε στα τέλη του 1930 στην Αμερική, στη Νέα Υόρκη, με τους αντισυμβατικους “abstract” καλλιτέχνες, να δημιουργούν αναμειγνυοντας χρώματα απευθείας στον καμβά, χρησιμοποιώντας τεχνικές και συνθέσεις, πρωτόγνωρες για το παγκόσμιο εικαστικό γίγνεσθαι. Πινέλα, παλέτες, φαντάζουν περιττά… Δάχτυλα, παλάμες χεριών, αντικείμενα όλων των ειδών…

Το μέσον με το οποίο οι καλλιτέχνες δημιουργούν…!!! Ματιέρες, μοτίβα, συνδυασμοί… Κατάθεση ψυχισμού και η αποθέωση της συναισθηματικής νοημοσύνης… Η παραστατική ζωγραφική άλλωστε είχε την Αναγέννηση… Κυβισμός, σουρεαλισμός στο απόγειο τους… Και κάπου εκεί.. Pollock, de kouning, Rothko… Οι μεγάλοι του αφηρημένου εξπρεσιονισμού… Το κίνημα… Υποχώρησε εκεί κάπου στα 1950 και τώρα αναγεννιέται για τα καλά… Από δυσμάς προς ανατολάς και από βορρά εις νότο… Το έργο τέχνης στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό είναι διαφορετικό από μέρα σε μέρα… Σε όποιον χώρο και αν εκτίθεται… Γιατί εμείς είμαστε αλλιώς… Ακόμα κ από λεπτό σε λεπτό…. Συνδέεται τόσο πηγαία με τον ψυχισμό…. Με τις αρχέγονες ενορμήσεις.. Το βίωμα και το..τραύμα… Ο άνθρωπος είναι η μονάδα αλλά και το…πλήθος… Και ‘γω..“.

Ο Γιάννης Πέτρου, είναι ένας Έλληνας εικαστικός ταγμένος στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας εμπορικού ναυτικού και σαν Αξιωματικός ταξίδεψε σε όλο τον πλανήτη. Είδε πολλές διαφορετικές κουλτούρες, πολυ-πολιτισμικές διαφορές, εικόνες απίστευτες αλλά και τόσο γνώριμες και οικείες σε ότι αφορά το κομμάτι του ανθρώπινου ψυχισμού. Οι εμπειρίες του μαζί με την μελέτη στην ιστορία της τέχνης και την έρευνα πάνω στη συναισθηματική νοημοσύνη ιδιαίτερα των καλλιτεχνών τον οδήγησε στο εξής απλό μα καθόλου απλοϊκό συμπέρασμα…. Χαμόγελο, δάκρυ, φόβος, χαρά, πόνος… Όλα παντού ίδια κάτω από τη σκέπη του ανθρώπινου ψυχισμού. Αυτό καταθέτει με την τέχνη του.

Σε καμβάδες όπου τα χρώματα μπαίνουν κατευθείαν στον καμβά, άναρχα, μα τόσο αρμονικά… Η σκέψη πολλές φορές ακολουθεί την δημιουργία… Και τότε υποκλίνεται στη δύναμη του υποσυνείδητου γιατί το τραύμα της ψυχής ξεκινά από τη σύλληψη του εμβρύου και ακόμα και πιο πριν…! Τα υλικά μου, ακρυλικά, λάδια, αποστάγματα φρούτων, τα μανό που προορίζονται για να χρωματίσουν τα δάκτυλα μια γυναίκας, λουλούδια, φύλλα, ασύμμετρες φαινομενικά ουσίες που δένουν κ συγκρούονται στο λευκό του καμβά τα έργα όταν τα περατώσω δεν είναι πια δικά μου, εμένα μου έφεραν τη γαλήνη που αποζητώ, έστω κ πρόσκαιρα… Μα μετά αξίζει να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Στις άλλες ψυχές των θεατών… Η μόνη τους απαίτηση είναι έστω για λίγο να αφεθείς κοιτώντας τα….Να αφεθείς στα μύχια μα και τα απλά.”

———————

Αν έχετε παρόμοιες ιστορίες για κάτι που κάνετε και το αγαπάτε πολύ, είτε σαν χόμπι, είτε σαν επάγγελμα, δώστε μας μερικές πληροφορίες και σας υποσχόμαστε ότι θα βρούμε ένα χώρο στο blog μας, για να πούμε την ιστορία σας! Απλά στείλτε μας ένα μήνυμα στη σελίδα μας στο Facebook ή γράψτε μας στο info@kimolia-art-cafe.gr.

Categories: Kimolia blog

Convert Art | The Art of Upcycling

Fri, 2015-09-04 12:16

Σε αυτό το blog, οι δημοσιεύσεις μας δεν είναι τόσο συχνές γιατί είναι πάντα ξεχωριστές! Αυτή τη φορά, μιλάμε για τη Μαρίνα που την είχαμε γνωρίσει κάποια στιγμή με εντελώς άλλη ιδιότητα και πρόσφατα μας συστήθηκε ξανά, με μια ακόμα ενδιαφέρουσα ασχολία! Η Μαρίνα Γρυπονησιώτη κάνει upcycling, ή αλλιώς δημιουργική επανάχρηση όπως είναι ο εναλλακτικός όρος!

Στο site της Convert Art, διαβάζουμε.. "Upcycling είναι η διαδικασία της μετατροπής ενός άχρηστου ή ανεπιθύμητου αντικειμένου σε ένα νέο απόλυτα χρηστικό. Ένα αντικείμενο πλασμένο με φαντασία και δημιουργικότητα. Αυτή η φαινομενικά βασική ιδέα έχει προκαλέσει μια συναρπαστική επανάσταση για τη δημιουργία μιας νέας γενιάς προϊόντων.

Τι κάνει λοιπόν η Μαρίνα στην πράξη; Παίρνει ότι μπορείς να φανταστείς, όπως σαμπρέλες, ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, καλώδια, λάστιχα και μέταλλο και δημιουργεί τσάντες, καπνοθήκες, αξεσουάρ, κολιέ και πάει λέγοντας! 

  

Πως ξεκίνησε να το κάνει αυτό η Μαρίνα; Όπως μας λέει στο RISE.gr, η ιδέα ξεκίνησε όταν ακόμα ήτανσε μια «πρωινή» δουλειά και χρειάστηκε κάποια μέρα να πάει ένα αμάξι της επιχείρησης στο συνεργείο. Όση ώρα περίμενε να επισκευαστεί, έκανε βόλτες στον Βοτανικό και ανακάλυψε ότι υπήρχαν άπειρα λάστιχα πεταμένα και αναξιοποίητα. Κάπως έτσι, ήρθε η ιδέα να πάρει ένα λάστιχο μοτοσικλέτας και να πειραματιστεί μαζί του. Γυρνώντας στο συνεργείο, ρώτησε αν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία τους, πήρε το «ΟΚ» και έτσι έφτιαξε την πρώτη της ζώνη. Μετά από λίγο καιρό, χάλασε ένα μικρό φορητό ηχείο που είχε πάντα στις διακοπές της. Επειδή δεν ήθελε να το πετάξει, το ανοίξε και το επεξεργάστηκε. Έτσι, δημιούργησε το πρώτο κόσμημα. Οι φίλοι της ενθουσιάστηκαν με την πρωτοτυπία και την προέτρεψαν να συνεχίσει. Και έτσι ξεκίνησε η Convert Art!

     

Αν θέλετε να δείτε τις δημιουργίες της Μαρίνας από πολύ κοντά, θα πρέπει να πάτε μια βόλτα μέχρι το 67 της οδού Π. Τσαλδάρη στο Ξυλόκαστρο! Εναλλακτικά, μπορείτε να τα δείτε στο ηλεκτρονικό της κατάστημα ή στη σελίδα της στο Facebook! Απο καιρό σε καιρό, ανεβαίνει για εκθέσεις και στην Αθήνα, οπότε μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της για να μάθετε πότε θα κάνει την επόμενη βόλτα προς τα μέρη μας…! Εμείς σας αφήνουμε με τη φωτογραφία ενός πανέμορφου ρολογιού της Μαρίνας που ερωτευτήκαμε και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το επόμενο άρθρο μας, όταν βρεθεί κάτι ακόμα που θα είναι άξιο λόγου..!

Categories: Kimolia blog

The Extra Mile

Mon, 2015-06-15 16:02

Πριν από κάποιες εβδομάδες, η φίλη του Λευτέρη η Βασιλική, μας μίλησε για την προσπάθεια του και μείναμε έκπληκτοι. Σκέφτηκα απευθείας ότι είναι καθήκον μας να γράψουμε και μεις 2-3 γραμμές και ίσως να καταφέρουμε έτσι να στηρίξουμε την προσπάθεια του Λευτέρη και να την διαδώσουμε όσο μπορούμε.

Ο Λευτέρης Παρασκευάς, πρώην πρωταθλητής, μέλος της εθνικής ομάδας κολύμβησης και νυν παίκτης πόλο, ασχολείται και με το τρίαθλο και έχει συμμετάσχει και διακριθεί σε κάποιες από τις πιο απαιτητικές διαδρομές που διοργανώνονται παγκοσμίως. Προσωπικά, έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν παρακολούθησα το βίντεο από τη συμμετοχή του Λευτέρη στο CELTMAN (Extreme Scottish Triathlon), το οποίο μπορείτε να το δείτε εδώ. Για να μπορέσετε να καταλάβετε το μέγεθος αυτού που έκανε ο Λευτέρης σε αυτό τον αγώνα, φανταστείτε ότι κολύμπησε 3.8 χιλιόμετρα στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού για να συνεχίσει με 202(!) χιλιόμετρα ποδήλατο και άλλα 42 χιλιόμετρα τρέξιμο (συνολικά, όση είναι η απόσταση Αθήνα-Καλαμάτα!), κατά τη διάρκεια των οποίων, ανέβηκε περίπου 4.000 μέτρα!  Κι αυτή η εκδήλωση είναι μια μόνο από τις πολλές…

Ο Λευτέρης, μέσα από αυτά τα απίστευτα επιτεύγματα, ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα, συνεχίζει να προσπαθεί και να προωθεί τη δράση «The Extra Mile – Ξεπερνώντας τα Όρια για τα Παιδιά», η οποία αποτελεί μια φιλανθρωπική εκστρατεία διάρκειας 6 μηνών. Τα χρήματα που συγκεντρώνονται θα δοθούν στον Σύλλογο Ατόμων με Κινητική Αναπηρία "ΠΕΡΠΑΤΩ" και την ΕΛΕΠΑΠ Βόλου. Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα αξιοποιηθούν μέσω του Μη Κερδοσκοπικού Σωματείου "ΔΕΣΜΟΣ" (www.desmos.org). Η σελίδα του Λευτέρη στο Facebook είναι εδώ, για να ενημερώνεστε για τις επόμενες δράσεις και τα νέα της προσπάθειας του, ενώ αν θέλετε να κάνετε μια δωρεά στην προσπάθεια του, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε τη σελίδα της δράσης, εδώ!

Αυτή τη στιγμή, ο Λευτέρης ετοιμάζεται για το "Enduroman: Arch to Arc" που αποτελεί την πιο απαιτητική διοργάνωση τρίαθλου στον πλανήτη, την τέταρτη διοργάνωση στην οποία λαμβάνει μέρος στα πλαίσια της εκστρατείας. Αυτό που ζητάει από όλους μας, είναι να μη μένουμε στα όσα εντυπωσιακά καταφέρνει στους αγώνες, αλλά να ενισχύσουμε έμπρακτα, με όσα χρήματα μπορούμε, τη δράση για τα άτομα με κινητική αναπηρία.

 

 

Categories: Kimolia blog

Ιστορίες με Νότες: Piano Man

Thu, 2015-03-26 14:24

H νέα στήλη του blog της Κιμωλίας, αφορά σε κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες, πίσω από αγαπημένα μας τραγούδια, άλλες στενάχωρες και άλλες χαρούμενες. Για την πρώτη ιστορία, θα δούμε το κομμάτι "Piano Man" του Billy Joel το οποίο κυκλοφόρησε στις 2/11/1973, δηλαδή περισσότερα από 40 χρόνια πριν! 

Αυτή τη στιγμή, το κομμάτι αποτελεί το πιο δημοφιλές κομμάτι του Billy Joel στο iTunes, ενώ το περιοδικό Rolling Stone, στη λίστα του με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, το 2004, έβαλε το Piano Man στη θέση #421! 

Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορία, το κομμάτι αυτό το εμπνεύστηκε ο Billy Joel από το Executive Room, ένα piano bar στο Los Angeles, όπου έπαιξε για 6 μήνες το 1972. Οι χαρακτήρες που συναντάμε μέσα στο κομμάτι, είναι πραγματικοί χαρακτήρες που όντως ήταν θαμώνες του μπαρ όπου σύχναζε ο Billy Joel. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο μαγαζί, έπαιζε με το όνομα Bill Martin, γιατί προσπαθούσε απλά να βγάλει το ενοίκιο του μετά από ένα άσχημο συμβόλαιο που είχε υπογράψει. Έπαιζε λοιπόν κρυφά, χρησιμοποιώντας άλλο όνομα για να μην κάψει την καριέρα του, με τον τίτλο "Piano Stylings of Bill Martin". 

Ο ίδιος έχει πει για το τραγούδι αυτό, ότι δεν είναι πολύ καλή η μελωδία και μάλιστα επαναλαμβάνεται πολύ συχνά, ενώ οι στίχοι ήταν πολύ απλοί και επιφανειακοί (limericks όπως τους περιγράφει). Και έτσι, όχι μόνο δε το περίμενε να γίνει επιτυχία, αλλά ένιωσε και αρκετά ντροπιασμένος, σαν καλλιτέχνης, όταν έγινε επιτυχία. 

Ο στίχος "Paul is a real estate novelist" ήταν πραγματικά για ένα τύπο που ασχολούνταν με τις αγοραπωλησίες ακινήτων και εκτάσεων και που έλεγε ότι γράφει ένα βιβλίο. Ο Joel σκέφτηκε ότι δε θα το τελείωνε ποτέ, περνώντας όλο του το χρόνο στο μπαρ, και έτσι έβαλε και αυτή την ιστορία στο τραγούδι. 

Κάπου εδώ, θα κλείσουμε το πρώτο αρθράκι της κατηγορίας "Ιστορίες με Νότες" και θα σας δώσουμε ένα όμορφο βίντεο με ένα σουπερ δίδυμο στο τραγούδι "Piano Man"… 

Categories: Kimolia blog

Pilofori!

Tue, 2015-03-17 10:13

Το σημερινό μας post το δανειζόμαστε από το fashionpress.gr το οποίο φιλοξενεί τον αγαπημένο μας Κώστα, τον οποίο ίσως θυμάστε από τον καιρό που ήταν μαζί μας στην Κιμωλία! Ορίστε λοιπόν, ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης του για τα όμορφα πράγματα που φτιάχνει αλλά και το link για να δείτε και την υπόλοιπη! 

——————————————

Φίλος φίλου ο Κωνσταντίνος Καραλής γνωριστήκαμε στην <Κιμωλία> πίνοντας καφέ.

Ανήσυχο πνεύμα και χειμαρρώδης προσωπικότητα καταλαμβάνει αμέσως τον χώρο που δικαιούται σε μια παρέα.

Ανικανοποίητη καλλιτεχνική φύση  με πολλά ταξίδια στα εσώψυχα του ψάχνοντας για το λιμάνι του. Με έναν τέτοιο <γρήγορο> σε αντίληψη <τύπο> δεν προλαβαίνεις και πολλά έτσι δεν χρειάστηκαν παρά μόνο δύο ερωτήσεις, μετά ανέλαβε ο ίδιος να μας ξεναγήσει στον κόσμο του………………….

………..Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα ήθελα να δίνω μια άλλη διάσταση στα αντικείμενα με αποτέλεσμα να μην μένει τίποτα όρθιο!!!

‘Ολο αυτό τον δημιουργικό οίστρο τον εκτόνωσα στην ζωγραφική και γενικότερα στην χειροτεχνία. Ασχολήθηκα με την χαρακτική σε ξύλο και γυαλί, την ζωγραφική σε ύφασμα, την χαλκογραφία, την κεραμική και γενικά ότι είχε σχέση με το να παίρνω ένα υλικό και να του δίνω ”ζωή”. Όταν έφτασε η στιγμή που έπρεπε να αποφασίσω ποιο θα είναι το επάγγελμα μου επέλεξα την διακόσμηση και αφοσιώθηκα σε αυτήν με όλη μου την ενέργεια. Κάναμε πολύ καλή παρέα για περίπου 15 χρόνια, μέχρι που αποφάσισε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να συνυπάρχουμε…

Περνώντας, λοιπόν, τα χρόνια έρχεται ένα όμορφο μεσημέρι που πραγματικά άλλαξε την επαγγελματική μου οπτική. Όλα ξεκίνησαν από μια πρόσκληση σε γενέθλια μιας φίλης, όταν αποφάσισα να της φτιάξω κάτι εγώ… έψαξα στα κουτιά μου και βρήκα ξεχασμένο πηλό, αμέσως ξεκίνησα και έφτιαξα ένα κοσμηματάκι για το λαιμό. Βλέποντας την απήχηση που είχε στον φιλικό μου κύκλο αυτό μου το δημιούργημα αποφάσισα να ασχοληθώ λίγο πιο σοβαρά μαζί του.

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε το pilofori…

Γιατί pilofori?…

Για να μάθετε γιατί… Κάντε κλικ εδώ για τη συνέχεια της συνέντευξης! 

Categories: Kimolia blog

Η καλή πράξη της ημέρας!

Wed, 2015-03-11 11:38

Η καλή πράξη της ημέρας έρχεται από το lifo.gr και αφορά έναν κωφό από την Τουρκία, για τον οποίο γνωστή εταιρία τηλεφωνίας έστησε την πιο γλυκιά φάρσα! 

Οι γείτονες ενός κουφού άντρα στην Κωνσταντινούπολη αποφάσισαν να μάθουν τη νοηματική γλώσσα στα κρυφά, με σκοπό να του κάνουν έκπληξη, και να τον κάνουν να μη νιώθει μόνος. 

Η αδερφή του Muaharrem, η Ozlem, ενορχήστρωσε την έκπληξη και η όλη διαδικασία πήρε αρκετούς μήνες (μέχρι να διδαχθούν οι εμπλεκόμενοι τη γλώσσα, να μπουν διάφορες κάμερες στη γειτονιά κλπ.)

Στο βίντεο που γυρίστηκε με τη τεχνική βοήθεια της Samsung, η Ozlem πάει τη συνηθισμένη βόλτα της με τον αδερφό της στη γειτονιά. Μόνο που κάτι περίεργο συμβαίνει…

Πηγή: http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/55995 

Categories: Kimolia blog

Pages